HISTORIA RASY - SROCZKA POLSKA KRÓTKODZIOBA
opracowanie -Maciej Koliński

Mało jest w literaturze wiadomości o sroczce polskiej.
Nawet w zbiorze Wzorce Gołębi Polskich z roku 1989 wydanym przez Kolegium Sędziów brak wzmianki o tej rasie.
Najobszerniejsze opracowanie zostało opublikowane w Biuletynie P.Z.H.G.R. i D.O. nr.3 (1/98).
Jednym z najdłużej hodujących sroczkę polską jest według tego opracowania Jan Błasiak ze Zduńskiej Woli (jest błąd w druku i ukazało się sprostowanie, że chodzi o rok 1955).
W rozmowie ze mną pan Jan opowiedział, że krzyżował sroczki marchijskie z wywrotkami mazurskimi, krymkami białostockimi, pląsaczami staronadwiślańskimi (altstamerami) i barwnogówkami królewieckimi.
Przez szereg lat sroczka polska nie mogła znaleźć należnego sobie miejsca ze względu na podobieństwo do sroczki marchijskiej. Najwięcej szkody naszej sroczce wyrządzali hodowcy pokazujący na wystawach mało rasowe egzemplarze i z wyraźnymi cechami obcej rasy.
Dla znawców tej rasy różnice są jednak tak wyraźne, że postanowili oni przedstawić swoje racje przed władzami Federacji Europejskiej.
Różnice w wyglądzie obu tych sroczek szczególnie wyraźnie uwydatnione są, w budowie głowy, dzioba, szyi oraz w postawie i figurze.
W dniu 27.04.2003 roku odbyło się specjalistyczne szkolenie poświęcone Sroczce Polskiej.
Sroczka Polska Krótkodzioba jest nadal rasą stosunkowo mało pokazywaną na wystawach i hodowaną tylko przez doświadczonych amatorów gołębi krótkodziobych.