KANIK  

PRASKI

Rozmiar: 10651 bajtów

 

 

 

 

 

Pochodzenie:

Południowe Morawy, okolice Pragi które uznano jako miejsce pochodzenia w 1932 roku.

Wrażenie ogólne:

Gołąb mocny, dość krępy, o kształcie gołębia polnego, o lekko opadającej figurze przy średnio wysokiej postawie, skoki nóg nieopierzone, głowa gładka.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Gładka, dobrze zaokrąglona, czoło lekko wysklepione.

Oczy:

Pomarańczowe do rubinowo  - czerwonych, ogniste.

Brew:

W kolorze różowym do czerwonej, jedno i dwurzędowa, o delikatnej strukturze.

Dziób:

Mocny, nie za długi, koloru różowo – cielistego. U czarnych i niebieskich ciemne lekkie zasinienie na dolnej szczęce jest dopuszczalne.

Szyja:

Mocna, pełna, łagodnie przechodząca w pierś, prosta, podgardle dobrze zaokrąglone.

Pierś:

Szeroka, dobrze zaokrąglona.

Plecy:

Stosunkowo szerokie, lekko opadające.

Skrzydła:

Silne, mocno przylegające, spoczywające na ogonie.

Ogon:

Zwarty, lekko opadający.

Nogi:

Średnio długie, skoki i palce nieopierzone. Pazurki jasne.

Upierzenie:

Mocno przylegające, nie za długie.

 

Rodzaje kolorów:

Czarne, czerwone, żółte, brązowe, - często z białymi pasami. Niebieskie z czarnymi lub białymi pasami. Niebieskie grochy, niebiesko – płowe grochy, brązowo – płowe, niebiesko – płowe. Srebrne z czarnymi pasami lub bez pasów. We wszystkich kolorach również z białym ogonem.

 

Kolor i rysunek:

 

Wszystkie kolory muszą być czyste, intensywne z silnym połyskiem.


Barwa podstawowa upierzenia jest biała. Głowa, ślinik, tarcze skrzydeł, ogon z klinem i przykrycie ogona jest kolorowe. Ślinik sięga do połowy szyi, na głowie z tyłu rysunek sięga do ciemienia. Niewielka plamka na czole ( piuska ) musi przechodzić w szerokość woskówki. Od 7 – 10 lotek skrajnych i grzbiet są białe. Pióra kciuka - barwne. Barwny mostek na górnej części pleców jest dozwolony.

 

Duże błędy:

Za słaby lub za długi tułów, mocna płyta na głowie, górna część dzioba z ciemną naleciałością przy jasnych kolorach upierzenia, albo z ciemną naleciałością na dolnej części dzioba przy kolorach ciemnych, zbyt jasne oczy np. żółte, gruba lub blada brew, mocno ściągnięty ogon,  ogon mocno opuszczony, za wysoka postawa, opierzone skoki, luźne upierzenie, matowy lub nieczysty kolor, nierówny rysunek, za krótkie albo za szerokie pasy, trzeci pas, duże ubytki w rysunku głowy, kolorowe plecy, sitowość w ubarwieniu ogona i klina, za mało białych lotek, lotki przeplatane kolorami, różnica białych lotek między skrzydłami więcej niż dwie, barwne uda lub boki tułowia.

 

Uwagi do oceny:

Kształt figury – postawa – kolor i rysunek – oczy – barwa dzioba – ogólny wygląd.

 

 

Grupa I Uformowane

Obrączka numer 8

Wydanie 2001