BRODAWCZAK

POLSKI

Pochodzenie:

Wyhodowany przez hodowców polskich, na początku XX wieku, na terenach południowo wschodniej Polski. Duży wkład w uszlachetnienie tej rasy wnieśli hodowcy z Lwowa i okolic, jednak był i jest hodowany na terenie całego kraju.

Wrażenie ogólne:

Mocnej budowy, zwarty, a mimo to dość smukły i zgrabny, o lekko uniesionej piersi, długość harmonizuje z szerokością i wysokością gołębia. Jest gołębiem nieco mniej niż średniej wielkości, niskiej postawie, oraz o dobrze rozwiniętych woskówkach nosowych i brwiach.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:	Mała, o szerokim i ukośnym czole, płaskim ciemieniu i łagodnie zaokrąglonej kości potylicznej. Tył głowy łączy się stromo z linią szyi.
Oczy:	Duże, o małej źrenicy i tęczówce koloru perłowego do czerwonego, u białych są ciemne.
Brwi:	Mięsiste, lecz nie porowate i gąbczaste, brodawkowato rozwinięte, trzyrzędowe, koliście i równomiernie obwodzące oczy, koloru cielistego, lekko przypudrowane.
Dziób:	Krótki, mocny, tępy, bardzo szeroki u podstawy. Obie szczęki możliwie równej grubości i dobrze zwarte. Górna szczęka skierowana pionowo w dół ( ideałem jest tzw. dziób papuzi). Woskówki nosowe szerokie i silnie rozwinięte, jednak nie porowate i gąbczaste, biało przypudrowane. Na dolnej szczęce powinny obowiązkowo występować trzy brodawki (środkowa większa i dwie boczne – mniejsze), koloru szaro cielistego – biało przypudrowane.
Szyja:	Umiarkowanie krótka, gruba, podgardle łagodnie zaokrąglone.
Pierś:	Umiarkowanie szeroka, zaokrąglona, uniesiona i wysunięta do przodu.
Plecy:	Krótkie, w ramionach nieco wklęsłe.
Skrzydła:	Dobrze przylegające, o zaokrąglonych ramionach, lotki długie, dość zwarte, spoczywające na bocznych sterówkach ogona, sięgają niemal końca ogona.
Ogon:	Krótki, dobrze zwarty i tylko nieznacznie dłuższy od skrzydeł.
Nogi:	Umiarkowanie krótkie, mocne, skok i palce nieopierzone. Kolor pazurków bez znaczenia.
Upierzenie:	Obfite, dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Jednolity – niebieski z pasami, czarny, czerwony, żółty, kawowy, biały.

Niebiesko grochowy i kawowo-płowy z pasami.

Kolor i rysunek:

Kolor niebieski możliwie jasny, z dwoma czarnymi pasami na skrzydłach i wstęgą w poprzek ogona. U grochów ( jaśniejszych i ciemniejszych) znakowanie ciemniejszymi piórami powinno być symetryczne i równomiernie rozłożone; tak jak u płowych występują dwa pasy na skrzydłach i wstęga na ogonie. U czarnych, czerwonych i żółtych kolor powinien być intensywny o jednolitej tonacji. Pióra na piersi i szyi powinny mieć metaliczny połysk.

Duże błędy:

Wąskie czoło; łukowata linia profilu głowy; dziób za długi, spiczasty, źle wstawiony lub mało szeroki u podstawy; płaskie lub drobne woskówki nosowe; brak brodawek na dolnej szczęce; brew mniej niż trzyrzędowa, płaska lub nadmiernie rozrośnięta (tzw. kalafiorowata), koloru różowego lub żółtego, nierównomiernie szeroka; łzawiące oczy; szyja długa lub cienka; wąska pierś; długie i wąskie plecy; opuszczone skrzydła; wysokie nogi, opierzone skoki lub palce; białe pióra na tle podstawowym (z wyjątkiem białych); wydłużona lub wąska figura.

Uwagi do oceny:

Głowa – brew – dziób – woskówki nosowe – budowa figury – postawa – kolor upierzenia.

Grupa II Brodawczate

Obrączka numer 8

Wydanie 2003