DUŃSKI SZCZYGIEŁ

Rozmiar: 11852 bajtów

 

 

 

 

 

 

Pochodzenie:

Dania. Hodowany od połowy XIX wieku.

Wrażenie ogólne:

Wielkości i kształtu gołębia polnego o zaokrąglonej figurze i silnej, szerokiej piersi.

 

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Stosunkowo wąska, nie za długa, pięknie zaokrąglona; gładka lub z ostrym czubkiem.

Oczy:

Ciemno – do jasnopomarańczowych.

Brew:

Wąska; u srebrnych, czarnych i niebieskich ciemna, u czerwonych i żółtych cielista, u bladoniebieskich szarawa

Dziób:

Dość długi, nie za gruby; u srebrnych, czarnych i niebieskich czarny, u czerwonych i żółtych koloru jasnego rogu, u bladoniebieskich koloru rogowego. Woskówki słabo rozwinięte.

Szyja:

Średniej długości.

Pierś:

Silna i szeroka, dobrze zaokrąglona.

Plecy:

Lekko opadające.

Skrzydła:

Średniej długości, dobrze przylegające do ciała i spoczywające na ogonie, bez krzyżowania się końcami lotek.

Ogon:

Średniej długości, zwarty.

Nogi:

Krótkie, nieopierzone.

Upierzenie:

Sprężyste, zwarte i gładkie.

 

Rodzaje kolorów:

Srebrne, niebieskie, bladoniebieskie, czarne, czerwone, żółte

 

Kolor i rysunek:

Rysunek głowy (policzków ) : powstaje w ten sposób, że barwa podstawowa rozciąga się równomiernym łukiem od nasady nosa przez oko i dalej w dół do śliniaka - który sięga od kąta dzioba na długości ok.2 cm szyi. Barwa podstawowa pojawia się także jako wąska ciemna obwódka ponad nasadą nosa ( woskówką ).Rysunek piersi : powstaje w ten sposób, że barwa podstawowa i jasna barwa szyi spotykają się wyraźnie rozdzielone linią na wysokości ok. 1 cm pod łokciem skrzydła,


przebiegającej łukiem w poprzek piersi. Od tej linii rozciąga się barwa podstawowa w dół przez pierś, brzuch i ogon, przy  czym oddzielenie barwy podstawowej pod skrzydłami i na kuperku nie ma dużego znaczenia.

 

Lotki są w kolorze podstawowym. Na końcówce pióra znajduje się biała plama ( perła - lusterko) Na złożonym skrzydle powinien być widoczny rząd wyraźnie odznaczających się pereł ( ziębowatość ) Rysunek sterówek ogona przy zamkniętych skrzydłach jest prawie niewidoczny. Ostrość i czystość  tego rysunku jest ważniejsza niż jego rozciągłość - wielkość. Perły na lotkach mogą mieć różną wielkość, powinny być jednak okrągłe i nie zbiegać się z rysunkiem sterówek. Nie jest ważne czy najbardziej zewnętrzna lotka i sterówka ma perłę, ponieważ jest ona i tak przykryta najbliższą następną. Często zewnętrzna wąska strona lotki nie ma w ogóle rysunku lub mniejszy aniżeli szeroka wewnętrzna strona, tak że przy zamkniętych skrzydłach rysunek jest prawie niezauważalny.

 

Barwa podstawowa : Barwa podstawowa powinna być u srebrnych ciemnołupkowa, z pełną blasku orzechowo - brązową wierzchnią barwą na górnej części piersi. Drobne różnice w kolorze są dozwolone. Ta wierzchnia barwa ma ostre odcięcie od srebrnej barwy szyi; miesza się do dołu z ciemną barwą łupkową. Nasada ogona i policzki mają często ciemniejszy odcień barwy podstawowej. Jasne zewnętrzne końcówki na skrajnych sterówkach są dopuszczalne. U srebrnego szczygła przechodzą barwy srebrna, wierzchnia i podstawowa przez siebie nawzajem.

Niebieskie wykazują równomierną  niebieską barwę podstawową i czarnym pasem ogona. Górna część piersi może mieć w swoim niebieskim zabarwieniu jaśniejsze lub ciemniejsze odcienie. Jasne zewnętrzne końcówki na skrajnych sterówkach są dozwolone. Bladoniebieskie mają jasnoszarą barwę podstawową i ciemny pas ogona, reszta jak u niebieskich. Czerwone i żółte mają czysta nasyconą barwę podstawową, czarne z zielonym błyskiem.

Pozostałe barwy : czoło, czaszka, kark szyja, powierzchnia skrzydła z perłami i rysunkiem końcówek powinna być u srebrnych, niebieskich i bladoniebieskich o delikatnym srebrnawym zabarwieniu. U czarnych jasna barwa jest prawie biała. U czerwonych i żółtych powinny być te części barwy kości słoniowej ( u żółtych trochę delikatniejszej ).Dla wszystkich ubarwień ważnym jest, że jasne odcienie zależne są od barwy podstawowej. Spodnie upierzenie jasno zabarwionych części ciała jest zawsze ciemne; tylko końcówki piór wykazują opisaną wcześniej jasną barwę.

 

Duże błędy:

Za słaba budowa ciała, jasne obwódki oczu, u ciemnych ubarwień nieczysta lub plamista barwa czoła czaszki, szyi i powierzchni skrzydła ( tarczy ), brakujący rysunek lotek i ogona. U srebrnych : jasne policzki, niebieskawa lub za czarna barwa podstawowa, brakująca lub niewłaściwa barwa wierzchnia. U niebieskich i bladoniebieskich : nieczysta lub spleśniała barwa podstawowa, za głęboki rysunek piersi. U czarnych : szara lub spleśniała barwa podstawowa, jasne zewnętrzne końcówki skrajnych sterówek, brązowa barwa piersi. U czerwonych i żółtych : niebieskawa lub ciemna barwa podstawowa i ogon, za ciemny dziób.

 

Uwagi do oceny:

Ogólne wrażenie – kształt ciała- barwa podstawowa i rysunku – rysunek twarzy i lotek – kolor oczu i dzioba

 

 

 

 

Grupa V Barwne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001