GIL

Rozmiar: 12495 bajtów

Pochodzenie:

Przypuszczalnie z Dalmacji rejonu Illyrien. Gile miedziane z czarnymi skrzydłami zostały wyhodowane w Anglii, pozostałe odmiany barwne wyhodowane zostały w Niemczech, gdzie w dalszym ciągu są doskonalone.

Wrażenie ogólne:

Podobny do silnego gołębia polnego, ale smuklejszy i bardziej elegancko zbudowany, bardzo żywo usposobiony.

 

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Lekko wysklepiona, długa i wąska; czoło dosyć płaskie; głowa ostro zakończona czubem lub gładka. Struktura tworzy od tyłu szyi do czubka głowy ostry grzebień.

Pióra muszą z obydwu stron z tyłu szyi być silnie ukierunkowane horyzontalnie i zamykać się na karku.

Oczy:

Koloru pomarańczowego; u białogłowych ciemne, u tych z białą płytą (łyską) obustronnie pomarańczowe lub ciemne.

Dziób:

Średniej długości; jasny do ciemno rogowego przy czarnoskrzydłych, cielisty przy białoskrzydłych, ciemno rogowy przy niebieskoskrzydłych.

Szyja:

Dosyć długa i stosunkowo cienka. Podgardle dobrze zaokrąglone (wykrojone).

Pierś:

Umiarkowanie szeroka i mało wysunięta.

Plecy:

Lekko opadające.

Skrzydła:

Umiarkowanie długie, mocno zwarte.

Ogon:

Zwarty, w jednej linii z plecami opadający.

Nogi:

Średnio długie, nieopierzone.

Upierzenie:

Dobrze rozwinięte, dobrze przylegające. We wszystkich odmianach barw dąży się do dutek tłuszczowych.

 

Duże błędy (ogólnie).

Za słaba budowa korpusu; za szeroko (podobny do korony), bardzo krzywo albo bardzo ubogo opierzony ukształtowany czub. Bardzo znaczne braki rysunku u białoskrzydłych z białą płytą i białogłowych.


Kolor i rysunek:

 

A.     Gil miedziany:

a)      Czarnoskrzydły: głowa, szyja, pierś, brzuch, uda, boki łącznie z klinem o barwie miedzianej. Barwa powinna błyszczeć jak mocno wypolerowana miedź, im bardziej ognista tym lepiej. Barwa musi się rozciągać równomiernie na wszystkie wspomniane części korpusu, nie może być matowa albo o zielonkawym połysku, również od brzucha. Tarcze skrzydeł, plecy i górne przykrycie ogona musi być głęboko czarne z chrząszczowo-zielonym połyskiem, pióra mają zielono błyszczący brzeg. Skrajne lotki jak również powierzchnia ogona w położeniu zamkniętym czarna.

 Duże błędy: zielono błyszcząca, żółtawo (brązowo) albo zakopcona miedziana barwa, niebiesko-czerwona barwa brzucha, niejednolity kolor miedziany, czarne uda, fioletowy albo stalowo-niebieski połysk brzegu pióra, brakujący połysk na grzbiecie i tarczach skrzydeł, za dużo barwy purpurowej na tarczach i plecach, rdza (czerwień) na tarczach (u samiczek trochę rdzy w miejscu przebiegu pasów i pod grzbietem nie jest dużym błędem). Niebieski ogon, siwe albo niebieskie plecy, czarny albo siwy klin.

b)     białoskrzydłe: kolor miedzi jest trochę ciemniejszy niż u czarnoskrzydłych. Także miedziany połysk nie jest tak intensywny jak u nich. Grzbiet, górna pokrywa ogona, skrzydła i ogon barwy czystej kości słoniowej, z pasami lub bez i grochowe. Pasy wąskie, przechodzące, zabarwienie od intensywno czerwono-brązowego; grochy równomiernie rozłożone, w kolorze odpowiadającym barwie pasów. U tych z pasami i grochami wewnętrzne chorągiewki lotek oraz spodnia część piór ogona każdorazowo z barwną plamą (lusterko), która jest jednak widoczna tylko przy rozpostartych skrzydłach lub ogonie. U tych bez pasów nie musi występować plamka, co nie jest jednakże błędem, jeśli występuje.

Duże błędy: zielony połysk na głowie i zbyt zielona szyja, czerwono-niebieski lub zielony kolor miedzi od piersi, białe uda, szary grzbiet (u samiczek trochę szary lub beżowy grzbiet nie jest dużym błędem), nieprzechodzące lub nieostre pasy, bardzo nieczyste tarcze skrzydeł.

c)     niebieskoskrzydłe: głowa, szyja, pierś, brzuch, uda, boki (flanki) i klin jak u czarnoskrzydłych. Skrzydła, grzbiet, górna pokrywa ogona i ogon czysty niebieski. Bez lub z czarnymi pasami i grochowe; pasy wąskie, nieprzerwane i intensywne, grochy równomiernie rozłożone i intensywnie czarne. Końcówki skrzydeł zakończone ciemno, ogon z ciemnym pasem - wstęgą. Lekko zmącony (zamglony) kolor tarcz u samiczek jest dopuszczalny.

Duże błędy: zielona barwa brzucha i klina, zbyt zielona szyja, za ciemna głowa; biały grzbiet, zbyt niebieskie uda, niebieski klin, brakujący pas ogona, zaczątki pasów u tych bez pasów; brak lub nieostre pasy, zbyt nierównomiernie ułożone grochy.

Rysunki: miedziane czarno- i niebieskoskrzydłe z 6 do 10 białymi lotkami pierwszego rzędu po obu stronach (białolote), jednakże nie więcej niż 2 białe lotki różnicy pomiędzy skrzydłami. Barwa jak w a) względnie c).

Miedziane czarno i niebieskoskrzydłe z białymi lotkami i białą płytą głowy (łyski). Rozgraniczenie białej płyty głowy od kąta dzioba przez oko aż do czuba. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c); odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

Miedziane czarno i niebieskoskrzydłe z białymi lotkami i białą głową (białogłowe). Oddzielenie białej głowy ok. 1 cm pod dziobem idące łukiem aż do czuba. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c); odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

     

B.     Gil złocisty :

a)      czarnoskrzydły : głowa, pierś, brzuch, uda, boki i klin o barwie złocistej (nasycony złoto-żółty z jasnym połyskiem). Barwa musi się równomiernie rozkładać na wspomnianych częściach ciała i nie może być matowa, zielono- albo czerwono połyskująca, również na brzuchu. Tarcze skrzydeł, plecy i górne przykrycie ogona muszą być głęboko czarne z odcieniem połysku chrząszczowej zieleni (chrząszczowo-zielone obrzeże piór). U samiczek dopuszczalne jest trochę rdzy w okolicach pasów i dolnej części grzbietu. Zewnętrzne chorągiewki lotek, jak również wierzchnia barwa ogona w stanie zamkniętym, czarna.

 Duże błędy : mączysty (pokazywanie udziału białawego koloru) zielony, względnie czerwono błyszczący albo nienasycony złoty, zielona lub zakopcona barwa szyi, czarne uda, fioletowe albo stalowo - niebieskie połyski na obrzeżu piór, brakujący połysk na plecach i tarczach skrzydeł, za dużo koloru purpurowego

 na tarczach skrzydeł i plecach, rdza (złoto) na tarczach. Niebieski ogon, siwe albo niebieskie plecy, czarny albo siwy kolor klina.

b) białoskrzydłe: złoty kolor jak u czarnoskrzydłych, jednakże łącznie trochę ciemniejszy, w żadnym wypadku nie może być jaśniejszy. Grzbiet, górna pokrywa ogona, skrzydła i ogon o czystym kolorze kości słoniowej, bez lub z pasami. U samiczek toleruje się lekko szaro lub beżowo zabarwiony grzbiet. Pasy wąskie, przechodzące, o takiej samej barwie jak szyja, pierś itd. U tych z pasami wewnętrzne chorągiewki lotek oraz spodnia część piór ogona każdorazowo z barwną plamą (lusterko), która jest jednak widoczna tylko przy rozpostartych skrzydłach lub ogonie. U tych bez pasów nie musi występować plamka, co nie jest jednakże błędem, jeśli występuje.

Duże błędy: za dużo czerwonego lub zielonego połysku, białe plamy uszne, mączyste złoto, szara głowa, białe uda, szary grzbiet lub klin. Nieprzechodzące lub nieostre pasy, bardzo nieczyste tarcze skrzydeł.

c) niebieskoskrzydłe: złoty kolor jak u czarnoskrzydłych. Grzbiet, ogon i pokrywy skrzydeł czysto niebieskie z lekkim odcieniem w kierunku żółtego. Im bardziej nasycony niebieski, tym lepiej. Bez lub z czarnymi pasami lub białymi pasami lub grochowe, pasy wąskie, przechodzące i intensywne, grochy równomiernie rozłożone i intensywne. Końce lotek ciemne, ogon z ciemnym pasem. Tolerowany jest lekko zachmurzony odcień tarcz u samiczek. Te z białymi pasami z ciemnym obrzeżem pasów, lotki i pasa ogona. Jasnoniebieskie z białymi pasami możliwie bez obrzeża, jasnymi lotkami i jasnym pasem ogona.

Duże błędy: zakopcony, mączysty, zbyt czerwony lub zielony kolor złota, zielona szyja, biały grzbiet, zaczątki pasów u tych bez pasów, niebieskie uda, niebieski klin, brakujący pas ogona, szara głowa, bardzo nieczyste tarcze skrzydeł, szara zamiast niebieska barwa. U jasnoniebieskich zbyt ciemne obrzeże pasów, lotki i pasa ogona.

Rysunki:  złote czarno- i niebieskoskrzydłe z 6 do 10 białymi lotkami pierwszego rzędu po obu stronach (białolote), jednakże nie więcej niż 2 białe lotki różnicy.

Barwa jak w a) względnie c).

Złote czarnoskrzydłe z białymi lotkami i białą płytą głowy (łyski). Rozgraniczenie białej płyty głowy od kąta dzioba przez oko aż do czuba. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c); odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

Złote czarnoskrzydłe z białymi lotkami i białą głowa (białogłowe). Oddzielenie białej głowy ok. 1 cm pod dziobem idące łukiem aż do czuba. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c); odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

 

Uwagi do oceny:

Ogólne wrażenie - Kolor miedziany albo złocisty – inne kolory upierzenia – figura –czubek – kolor oczu – kolor dzioba.

 

 

 

 

Grupa V Barwne

Obrączka numer 7

Wydanie 2006