TURKOT ARABSKI

Rozmiar: 24646 bajtów

 

 

 

 

 

Pochodzenie:

Udomowiona odmiana turkotów skalnych z Arabii Saudyjskiej (Mekka).

Wrażenie ogólne:

Wielkości i kształtu małego gołębia polnego; bardzo żywy temperament ale ufny; o osobliwie brzmiącym turkoczącym głosie który w taki sposób nie występuje u żadnej innej rasy gołębi.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Gładka, owalna, stosunkowo mała, prawie jak u turkawek.

Oczy:

U wszystkich odmian barwnych są ciemne.

Brew:

Wąskie, w zależności od koloru upierzenia –szare do cielistych.

Dziób:

Średniej długości. U białych koloru cielistego, u innych rogowego, u gołębi ciemno ubarwionych. dopuszczalna jest ciemna plamka na końcu dzioba.  Woskówki są małe.

Szyja:

Średniej długości , z jak najlepiej rozwiniętym podgardlem ( żyła ).

Pierś:

Średniej szerokości, dobrze zaokrąglona.

Plecy:

Średniej długości i szerokości, lekko opadające.

Skrzydła:

Średnio długie, dobrze okrywające grzbiet.

Ogon:

Średnio długi, dobrze zwarty.

Nogi:

Średniej długości, nieopierzone, kolor pazurków taki sam jak dzioba.

Upierzenie:

Dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Białe, czarne, jasnoniebieskie, ciemnoniebieskie, niebieskie przydymione ( atłasowe), niebieskie grochy, dominująco czerwone, płowo-czerwone.

 

Kolor i rysunek:

Jasno i ciemnoniebieskie są z czarnymi pasami;  pstrokate w kolorze czarnym, niebieskim i czerwonym z jak najbardziej równomiernym rozłożeniem kolorów; jednokolorowe w czystych barwach; niebieskie atłasowe mają przydymione okrywy skrzydeł i od ciemnej szyi rozjaśnienia piór na głowie.

 

Duże błędy:

Bardzo gruba i nieproporcjonalna budowa ciała; duża i gruba głowa; koronka – czepek lub goździk na głowie; grube brwi; czarny dziób; brak wydatnego podgardla ( żyła); zwisające skrzydła; otwarty grzbiet; opierzenie nóg; luźne opierzenie.


Uwagi do oceny:

Ogólne wrażenie – kształt ciała –  podgardle – ułożenie skrzydeł  – postawa – barwa i rysunek– kolor oczu i dzioba. W miarę możliwości należy ptaki doprowadzić do wydania głosu, aby w ten sposób można było stwierdzić najważniejszą ich cechę – turkoczący głos.

 

 

Grupa VI

Obrączka numer 7

Wydanie 2001