PAWIK

Rozmiar: 20608 bajtów

Pochodzenie: Jedna z najstarszych odmian gołębi, przywieziona z Indii do Europy w XVI wieku.

Wrażenie ogólne: W pozycji paradnej stoi na czubkach palców. Z powodu wygiętej do tyłu szyi, głowa spoczywa na przedniej (górnej) poduszce. Figura tułowia ze wszystkich stron zaokrąglona, postawa szeroka i głęboka. Pierś jak najmocniej podniesiona, wąskie skrzydła (w sensie całości skrzydła) dokładnie zamknięte, a końce skrzydła (lotki I rzędu) noszone pod najniższymi (zewnętrznymi) bocznymi piórami ogona. Ogon jest tylko lekko wklęsły, możliwie najszerszy i płaski, noszony prosto, tzn. patrząc z boku prawie pionowo, dobrze zamknięty i napięty.

 

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Mała, drobna, delikatnie zaokrąglona, gładka.

Oczy:

Ciemne u białych i u tych, u których dominuje na głowie biały kolor, perłowe lub pomarańczowe u pozostałych, przy czym wskazany jest kolor perłowy.

Brew:

Wąska i możliwie niezauważalna, w zależności od upierzenia od jasnej do ciemnej.

Dziób:

Średniej długości, delikatny, jasny u białych, czerwonych, żółtych, tarczowych i białych z barwnymi ogonami; czarny u czarnych, indygo– ciemnogrochowych, andaluzyjskich; ciemny u niebieskobarwnych, płowoczerwonych, kite; koloru rogowego u kawowych, srebrnych, wielobarwnych i DeRoy. Woskówki są małe, gładkie.

Szyja:

Delikatna, wygięta lekko i z gracją. Długość szyi powinna odpowiadać długości grzbietu, tak, aby głowa przylegała szczelnie do przedniej (górnej) poduszki i nie przedzierała się przez ogon (wachlarz).

Pierś:

Szeroka, pełna, dobrze zaokrąglona, wysoko podniesiona.

Plecy:

Cała figura powinna być mała do średniej, krótka i okrągła, partie piersiowe i brzuszne tworzą nieprzerwaną linię. Dąży się do tego, by całość, oglądana ze wszystkich stron, była zaokrąglona. Plecy  na środku lekko wklęsłe.

Skrzydła:

Wąskie, zamknięte i ściśle przylegające. Końce skrzydeł sięgają, patrząc z boku, nieznacznie poza ogon. Przegub skrzydła jest otulony piórami piersiowymi.


Ogon:

Pasujący do wielkości ciała, ani nie za mały ani nie nazbyt duży, trochę wklęsły, kolisty, po obu stronach lekko dotykający podłoża, bardzo gęsty i napięty, składający się z długich szerokich piór, każde pióro przykrywa następne. Liczba piór nie jest miarodajna dla jakości ogona (wachlarza). Chorągiewki piór dobrze zamknięte. Dozwolone lekkie ufryzowanie końcówek sterówek.

Poduszka:

Pełna i napięta, tak wysoko jak tylko możliwe przesłaniająca pióra ogonowe z tyłu i przodu. Przednia (górna) poduszka służy jako punkt spoczynku dla głowy. Im bardziej zaznaczona, szeroka i gęsta (szczelna), tym lepiej. Tylnia (dolna) poduszka, tworzona z piór klinowych, powinna być szeroka gęsta i napięta.

Nogi:

Nieopierzone, krótkie, silne, szeroko rozstawione, wychodzące daleko z przodu z tułowia. Podudzia są prawie całkowicie zakryte przez pióra na brzuchu przechodzące płynnie w wyokrąglenie piersiowe.

Upierzenie:

Napięte i gęste.

 

Rodzaje kolorów:

Biały, czarny, andaluz, kawowy, czerwony, żółty, niebieski bez pasów, niebieski z czarnymi pasami, milky-mleczny, indygo ciemnogrochowy, srebrny, niebieskopłowy, czerwonopłowy, żółtopłowy, popielatopłowy, niebieski groch, niebieskopłowy groch, wielobarwny, kite, kawowo-złoty, agatowy w czerwieni i żółci, De Roy; niebieski i płowoniebieski szymel (siwek); z lustrzanym ogonem w czerwieni i żółci; tarczowy czarny, czerwony, żółty, niebieski bez pasów, niebieski z czarnymi pasami, czerwonopłowy, żółtopłowy i niebieski groch; z kolorowym ogonem w czerni, czerwieni, żółci i niebieskim; z białym ogonem u czarnych, czerwonych, żółtych, niebieskich z czarnymi pasami i niebieskich grochów; tygrysie czarne, niebieskie i żółte; szeki w czerni i niebieskim.

 

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory nasycone i błyszczące. Białe śnieżnobiałe; srebrnobiałe błyszczące; srebrne równomiernie delikatnie srebrnoszare bez pasów i rdzy. Kawowe są równomiernie szarobrązowe. Przy niebieskiej barwie podstawowej pojawia się mleczny odcień na upierzeniu ciała, skrzydeł i ogona (wachlarza) jakby powleczenie drobnym pudrem, pasy możliwie ciemne.

Wielobarwne mają na kremowo do migdałowej podstawie możliwie równomiernie rozłożone cętki i pióra w różnych kolorach. Lotki I rzędu i ogon  są kremowe do białawych z niebieskimi i czarnymi cętkami lub podłużnymi paskami. Rysunek staje się z wiekiem ciemniejszy. Samiczki są zawsze słabiej zarysowane niż samczyki.

Kolor kite jest kawowo-czarny z mniej lub bardziej silnym brązowym połyskiem na szyi i piersi oraz nagromadzeniem brązu na skrzydłach i ogonie. U kawowo-złotych kolor jest rozjaśniony żółtawym nalotem na piersi, który rozciąga się aż do upierzenia brzucha. Pióra skrzydeł i wachlarza są żółtawe przy stosinie. Agatowe są jednobarwne względnie przesiąknięte mniej lub bardziej bielą bez ściśle ustalonego rysunku. Wymagane są barwne skrzydła i pióra wachlarza; stosiny piór są białe. Dla barwy DeRoy jest podstawowym kolorem pomarańczowożółty z kropkami lub plamkami w kolorze mahoniowym, gdzieniegdzie z prześwitującą mniej lub bardziej bielą. Pióra skrzydeł i wachlarza są najczęściej jaśniej zabarwione. Popielatopłowe są jasnoszare bez jakichś widocznych znamion za wyjątkiem nagromadzeń czerwieni w upierzeniu szyi. Andaluzy mają czarno-niebieską głowę i szyję, upierzenie piersi i brzucha tylko trochę jaśniejsze, ciemno-niebieskie pokrywy skrzydeł najlepiej z czarnym brzegiem, ciemno zakończone lotki I rzędu, dozwolone bardzo nieliczne i mało widoczne nagromadzenia rdzy. Indygo – ciemnogrochowe mają brązowe upierzenie głowy, szyi i pokryw skrzydeł; lotki I rzędu ogon i poduszki są niebieskawe. Siwki (szymle) mają mniej lub więcej nagromadzeń bieli w barwie podstawowej i czarne względnie kawowe pasy. Wszystkie pasy czyste i ciągłe. Tarczowe mają 6-12 białych lotek I rzędu. Lustrzano-ogoniaste mają na każdym piórze ogona szeroką białą plamę lustra, które tworzą uporządkowane jedna na drugiej, na gładkim ogonie (wachlarzu) białą opaskę na barwnym podłożu. Barwno - ogoniaste z możliwie barwną, a biało-ogoniaste możliwie białą przednią i tylnią poduszką. Tygrysie i szeki z możliwie równomiernie rozłożonym rysunkiem, tygrysie muszą mieć barwne skrzydła i pióra ogona.

Duże błędy:

Brak cech rasowości; zbyt ciężka budowa figury; niewystarczające zaokrąglenia ciała; za długie lub za krótkie plecy; mocno widoczny przegub skrzydła; pierś z zaznaczonym wklęśnięciem (rozłupana - dzielona); przechodząca przez wachlarz ogona głowa; za daleko z tyłu osadzone nogi; zbyt wysoka postawa; za krótkie skoki; za długie skrzydła; ogon (wachlarz) w kształcie leja, ogon krążkowy (parasolowy), krzywo noszony, za mały lub przerywany (z prześwitami); wąskie lub miękkie pióra ogona, opierzenie skoków i palców, duże braki w kolorze lub rysunku.

 

Uwagi do oceny:

Postawa – budowa - figura – nogi - ogon (wachlarz) i poduszki – jakość upierzenia –pierś – szyja – głowa – barwa i rysunek.

 

 

 

 

Grupa VII Strukturalne

Obrączka numer 8

Wydanie 2005